انار خیس

هو

"خدایا....."

 "آدم می توونه یا شاعر خوبی باشه یا آدم خوبی"

و ....و من دارم سعی می کنم ...دارم سعی می کنم

که هم شاعر خوبی باشم هم آدم خوبی....

و خدا همه جا هست....حتی بین شمع های توی کلیسا....

هوالملک الحق المبین

شاید چند بار بدنیا بیایم..شاید توی سال چندبار آبان بشه.شاید چند بار از لباسات خسته بشی شاید چند بار از مسیر رفتنت از خونه به محل کارت خسته بشی..شاید چند بار آبان بشه....که بخوای عوض شی..بیشتر خودت شی...اونوقت کتتو برعکس میپوشی که عوض شی..نه عزیز من فقط خودتی که می فهمی سرگیجه داری که قرصاتو برعکس خوردی... مردم تو را قاطی یه انباری فرض می کنن...روت ملافه می کشن که یعنی....

بیدار شو ....اینجا آبان است....

و  من یعنی نیمه ی بیداریم...

---------------------------------------------------------------------------------

آدمهای زیادی در آگاهی زندگی من تلاش کردند مث آقایان شکارسری(و لطف زیادی که در کتاب"هر شاعر درختی است-شعرهای بچه های فرهنگسرای خاوران(جوان)گردآوری کردن)،محمدرضا احمدی(استاد همیشه ها)،چاوشی،امامیه،تیموری،یزدان تورانی،،واعظی و خانم ها  مینا سجده ای و از همه مهمتر خواهرم(دنیاساز شگفت انگیز) و سوسن گوران(که دنیاش هرچند گاهی مخالفمه خودش دنیامه)...دوستانم زیادند و بیشتر از تمام پستهای جهان طول میکشه.خودشون میدونن جز دنیامن مث ...فرهنگسرای سلامت.فرهنگسرای خاوران.و دوستان فراموش نشدنی فرهنگسرای اشراق که شعرم مدیون همشونه..مخصوصا آقای سالک نیا.علیرضا سمیعی وفرشید جوانبخش و قربانژاد وعلیرضا  آدینه..........از همشون ممنونم...و از لطف دوستان وبلاگیم...

اینجا آبان است و احساس می کنم زندگی جدیدی پیدا کردم...هر چند 9روز تا روز من مونده....

------------------------------------------------------------------------------

و اما شعرم....

=======

هم سفره ی من

         تانکی با مسیر اشتباهی

                   سردرآورده از اتاق

جوانی خانه مبل های قرمز دست نخورده

و جوانی من لای لبلاس های قدیمی

شاید تانک به بوی گل حساسیت دارد

که نفس فرش ها را گرفته

دست برنمی دارد

                  از موزاییک های خوابیده

                                          کنار هم

به هم بریز خاطره ها را در کشو

به هم بریز فراموشی مرا

قرص ها غمم را هضم نمی کنند

بخواب تانک

حتی اگر هیچ تختی ما را کنار هم جا نداد

ملافه ها آسمانمان را یکرنگ می کنند

گیرم سربازی صبح از آغوشت بیرون بزند

و بفهمد دنیا را ازدست داده ام

....

اینروزها مردم سرگیجه های تانکی را دیده اند 

که نمی تواند من را فراموش کند

--------------------------------------------------------------------

زنده باد زندگی و مرگ بر مرگ...

 (این پست برای نظر دادن آماده شده..لطفا شعر نقد شود دوستانم)ممنونم

هو

سلام که خیلی وقته گذشته....

ویدا رستمی(خواهرم )دغدغه هاش قراره وبلاگ شه یه "روز آفتابی"

شبیه۲۶مرداد ..کاری که ما خیلی وقته شروع کردیم

...............

تقدیم به ویدا :

دستشو به سرسره ها کشید خیسی رنگ یادش مینداخت که لذت بعضی

 چیزا رو درک نکرده..یادش اومد حتی شهربازی حوصلشو سربرده بود..کی

 می تونست سوار ترن هوایی بشه و سوت بکشه؟اصلا چه معنی

 داشت...؟به کی می خواست ثابت کنه از چیزی نمی ترسه؟

روی سرسره نشست... شاید بچگی بهش برگرده.. بچگی خیلی زود از

 یادش رفته بود...نه دیدن عروسک ذوق زدش می کرد..نه مدادرنگی

۳۶تایی...به خودش گفت چی می توونه خوشحالم کنه؟

کسی نبود بگه بیا پایین دختر ..نترس..آخه سرسره که ترس نداره...به پشت

 سرش نگاه کرد..حتی کسی نبود  هولش بده...قرار نبود کسی باشه..شاید

 الان وقتش نیست...انقدر با خودش فکر کرد که نفهمید سایه ها سمتش

 میان و با بی توجهیش می گذرن..شاید منتظر بود فقط کسی که میخواست

 سمتش بیاد...کاش میدونست همه ی سایه ها شکل همن...کاش...

من فقط دارم روایت میکنم از چیزایی که حدس میزنم...نه شعر نه

 داستان...فقط تقدیم به خواهرم که شکل خودشه...اما فقط قدری از

 خودشو برای خودش خرج میکنه که کافی نیست

....................................................................................

و شعرکوتاهم..

----------------

کلید بزن

تا شب نشده

اتاق را در چمدان جمع میکنم

پرنده ای که در لباسم خوابش برده

باید به آسمان برگردد

------------------------------------------------------------------------------

تولدش مبارک...خودمونو تنها نذاریم....

"هو"

تو که خوبی اینا رو به دل نگیر!

گاهی مهم نیست چقدر نزدیکی یا چقدر دور.گاهی همین که باشی کافیه...قدری که بدونی غصه هات یه طرفه.خنده هات یه طرف..یا...خلاصه قدری که پیچیدت نکنه.

من یه جایی هستم که نمی دونن کجاس.حتی مهلت ندارم که بگم چی بودم و چی هستم...نمیگم دلخورم که اصلا حرف اینا نیست.دارم سعی می کنم دیدمو عوض کنم...

اونا باید راحت باشن انقدر گرم حرف زدن باشن که یادشون بره من همون کودک ۴سالم که واسه اینکه نقاشیمو نشونشون بدم دستشونو می کشیدم....

حالا بزرگ شدم ........نه عزیز من این حرفا نیست..میگی قصه برعکس شده؟ نه همیشه قصه برعکس نمیشه.اونا دستامو نمی کشن که بگن ببین یه ذره فرصت بده..نه عزیز من مخاطب دردام اصلا اونی نیست که فکر می کنی.....

گاهی اصلا مهم نیست که چقدر تنهایی....

.....................................................

۱-گریه کن هم اتاقی

تخت ها چیزی از تنهایی اتاق را کم نکرده اند

وروح پشت پرده ها تو را درآغوش نمی گیرد

۲-کسی ستاره ها را به هم ریخته

                          تا به هم نرسیم

از خانه بیرون بزن

پنجره ها گریه های ما را به جایی نمی برند

۳-نیمی از من در اپیزود قبل ناپدید شد

۴-در سرم چرخ و فلک های زیادی هستند

وقتی پسرم از عکس های نصفه می پرسد

عکس تو را سوار چرخ و فلک می کنم

۵-تو اول این شعر مانده ای

ومن به دهان باز در می خندم

وقتی روح ها دوستان خانوادگی ما می شوند

۶-کیلومترها دورتر از هم خوابمان برده

وفرقی نمی کند چند ستاره در دستان پسرمان کم شده باشد

۷-نیمه ی باقیمانده ی من در هیچ جای این شعر نیست

......................................................................

سردم نیست....

دیر رسیدم اما این پست قراره تو سال بعد هم باشه....

سال خوبی داشته باشید

یه شعر قدیمی قد ۲/۲/۸۹

خانگی یعنی زن

وقتی دست از پختن بر نمی دارد

و مجبوری با آشپزخانه حرف بزنی

می توانی سرت را با تلویزیون گرم کنی

وقتی شیرها آهوها را می خورند

و بچه ها تشویقش می کنند

اصلا روزنامه را بردار

و برای بچه ها از قتلهای زنجیره ای بگو

خیالت راحت

قرصهای قلبت توی کشو هستند

و زن دست از پختن بر نمی دارد....

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

نقطه سرخط...

کجای این توهمی؟به صندلیت چسبیدی که به کجا نرسی؟چی میگم؟.....

از اولش قرار بود تنها باشی نه اینکه خودم بگم .نه اینکه خوابمو دیده باشن.نه بابا.نه عزیز من .دارم هذیون میگم.باید قرصا رو بخوری....باید یه کاری کنی...صندلیتو بذار کنار...

برمی گردم

آزادی روبروی من....شاید تولدم.....

بی خانه نیستم.....

سلام دوستانم...می خواهم کمی شعر بیاورم.....!

-----------------------------------------------------------------------

فرقی نمی کند

سبزی را لای کدام روزنامه بپیچی

وقتی کلمات گریه می کنند

پدر کنترل را می گیرد

و فراموش می کند چند دقیقه پیش خانه ای ناپدید شد

من تفنگی تازه هستم که هروقت بخواهی شلیک...

تا خاطره هایت را قبل از اینکه فراموش کنی پاک کنم

اخبار خبر تازه ندارد

تو گوشه ی قاب را گرفتی تا پدر را نگاه کنی

اصلا بگذار سبزی ها اتاق را پرکنند

و روزنامه ها روی دست مردم بمانند

وقتی شعر گریه می کند

لازم نیست برای تو چیزی بنویسم

ناامیدم مثه اینکه اگه بهم فرصت بدن نفس نمیکشم....سرمو میذارم زیر بالش و نمی خوام نفس بکشم...

این دیگه من نیستم من خوابی تازه ام...اگه صدام نکنید بیشتر خوابم میبره....این یعنی کما...

                                                                                     من رفتم تو کما...

                                                                                          من تو کما هستم.

                                                                                                  کما منم.

شما کی هستی؟سرتو بدزد رفیق....تو دوستی؟؟؟ اصلا دوست چه شکلیه؟ شکل تو؟؟ فکر نکنم...

دوست حتما یه چیزیه شبیه بشقاب.سیر میشی اونقدر که سراز دنیای دیگرون درنمیاری. کجایی؟

قایم شدی مثه من؟ نه بابا تو هم حالت بده...

تو کتاب "من او"خیلی جالب بود گفت زنه قلب شوهرشو قورت داده واسه همین بچشون 2تا قلب داره.فکر کن. فکر کردی؟  تو کما نمیره.  با یکیش تو رو دوست میداره با یکیش بشقابو.

می فهمی که؟قبلا گفته بودم دوست مثه بشقابه!

جالب بود نه؟میگی نه؟پس تا برنامه ی بعد!زرنگی؟

سرآن ندارد امشب که برآید آفتابی                                       چه خیال ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

درود بر شما،آقایون،(خانما)چقدر به این تشویق احتیاج داشتم!این آخرها کمی شک کرده بودم،متوجه نشدین؟

                                                                                                "  از کتاب در انتظار گودو-ساموئل بکت"

----------------------------------------------------------------------

ب خانه های سوخته در آتش فکر می کنم

به خون عزیزانشان تشنه اند

                                    "ویدا رستمی"

---------------------------------------------------------------------

ب یاد استاد محمد نوری

از سنگ مزاز خسرو شکیبایی

ب احترام هردویشان...

" بر من بخشایید

اگرچه خیلی دیر،خیلی دور

ولی احساس می کنم رسیده ام،شاید

به شما،به ما...به او"

 --------------------------------------------------------------------------